گر که می گیرم

قالبم ذوب می شود

و کلمات

بی شکل

رها می شوند

                  در وسعتی که تهی ست

آب های تبخیر شده

چه می گویم را

بهتر می فهمند

تور های بی ماهی نیز

( جزیره ی مغموم )

در هر شکلی که باشی و باشم

از هستی ات چشم  بر نمی گیرم

¤ نویسنده: امینه دریانورد

خیال کن که جزیره که ما از آن تو ایم

که زر خرید که تسخیر رایگان تو ایم

خیال کن که دروغ است فعل ناشدنی

شده است و فصل مگویای داستان تو ایم

 خیال فرصت خوبی ست خوش خیال ترین

خیال کن که خدایی و بندگان تو ایم

خیال نه - که یقین می کن این کرامت محض

تمام تور - تو - ما نیز ماهیان تو ایم

( کرم نما و فرودآ‏ که خانه خانه ی توست )

تو میزبانی و ما جمله میهمان تو ایم

 عجب زمانه ی مهمان کشی ست شرم نکن

بریز تشنه ی بی مکث شوکران تو ایم

¤ نویسنده: امینه دریانورد

پیش از آنی که فرو تر ببرد گردابم

¤ نویسنده: امینه دریانورد

شاید کمی آنسو تر از خودم گام نهاده ام ( بر خلاف جریان آب ) که اینگونه در هجوم طوفان ها شرمسار کویرم - باران هم اگر ببارد عطشم سبز نخواهد شد ، بی آب و آینه روشنایی نیست که دل به جاده ها بسپارم . هنوز در پی خویشم بی دریغ رسیدن - نشانی ام را از دریا و آسمان می پرسم ، سکوتم جزیره را می شوبد تا طلوعی تازه بدمد . 

آغازیم نبوده و نیست که پایانی باشد - راه های نرفته بسیارند و شوق بال گشودن در گستره ای شگفت - یادم نمی آید که بخواهم - خواسته شده ام - انتخابی به ناگزیر ، جاری تر از زمان همیشه ام را به خاطر بسپار .

¤ نویسنده: امینه دریانورد