ادبي

هستي

Sun, 14 Dec 2008 12:25:00 GMT

گر كه مي گيرم

قالبم ذوب مي شود

و كلمات

بي شكل

رها مي شوند

در وسعتي كه تهي ست

آب هاي تبخير شده

چه مي گويم را

بهتر مي فهمند

تور هاي بي ماهي نيز

( جزيره ي مغموم )

در هر شكلي كه باشي و باشم

از هستي ات چشم بر نمي گيرم

خيال کن

Sun, 14 Dec 2008 11:21:00 GMT

خيال کن که جزيره که ما از آن تو ايم

که زر خريد که تسخير رايگان تو ايم

خيال کن که دروغ است فعل ناشدني

شده است و فصل مگوياي داستان تو ايم

خيال فرصت خوبي ست خوش خيال ترين

خيال کن که خدايي و بندگان تو ايم

خيال نه - که يقين مي کن اين کرامت محض

تمام تور - تو - ما نيز ماهيان تو ايم

( کرم نما و فرودآ‏ که خانه خانه ي توست )

تو ميزباني و ما جمله ميهمان تو ايم

عجب زمانه ي مهمان کشي ست شرم نكن

بريز تشنه ي بي مکث شوکران تو ايم

پرواز

Sun, 14 Dec 2008 11:19:00 GMT

پيش از آني که فرو تر ببرد گردابم

باز هم ناجي همواره ي من دريابم

آسمانم شده از جذبه ي پرواز

بال بيداري من باش در اوج خوابم

زندگي با همه ي خوبي و زيبايي

ترسم اين است که در خويش بگيرد قابم

تشنه ام - تشنه ي آن چشمه ي در سنگ هنوز

عاشقم - عاشق آن ناشده هاي نابم

باز دريا و شب و من به تو مي انديشيم

چه حسودانه ببين مي نگرد مهتابم

دل به دريا زده ها خوبترم مي فهمند

کاش موجي به سراب تو کند پرتابم

هميشه ها

Sun, 14 Dec 2008 11:18:00 GMT

شايد کمي آنسو تر از خودم گام نهاده ام ( بر خلاف جريان آب ) که اينگونه در هجوم طوفان ها شرمسار کويرم - باران هم اگر ببارد عطشم سبز نخواهد شد ، بي آب و آينه روشنايي نيست که دل به جاده ها بسپارم . هنوز در پي خويشم بي دريغ رسيدن - نشاني ام را از دريا و آسمان مي پرسم ، سکوتم جزيره را مي شوبد تا طلوعي تازه بدمد .

آغازيم نبوده و نيست که پاياني باشد - راه هاي نرفته بسيارند و شوق بال گشودن در گستره اي شگفت - يادم نمي آيد که بخواهم - خواسته شده ام - انتخابي به ناگزير ، جاري تر از زمان هميشه ام را به خاطر بسپار .